Τὸ κύρηγμα τῆς ἡμέρας (Κυριακῆς τοῦ τυφλοῦ)


Τὸ κύρηγμα τῆς ἡμέρας (Κυριακῆς τοῦ τυφλοῦ)

Τὰ ἀπλὰ νοήματα ἀπὸ τὴ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ καλούμαστε νὰ μεταφέρουμε στὴν καθημεριότητά μας, ὥστε νὰ ὠφεληθοῦμε στὸ βαθμὸ ποὺ μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε, διότι αὐτὴ ἡ ἀδυναμία κατανοήσεως τῶν νοημάτων ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὶς περιστάσεις ποὺ ἔρχονται στὴ ζωή μας, ἰσοδυναμεῖ μὲ τύφλωση πνευματικὴ, καὶ εἶναι αὐτὴ ἡ τύφλωση τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς γιὰ τὴν ὁποία μιλάει ὁ ποιητὴς τῶν ὕμνων ποὺ ἀκούσαμε σήμερα.

«Διπλὰς» λέει «τὰς ὶάσεις, Κύριε, τοῖς νοσοῦσιν ἐχορήγης», ἔδιδες διπλὲς τὶς ἰάσεις στοὺς νοσοῦντες, διότι ἐθεράπευσες ὄχι μόνο τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ σώματος τοῦ τυφλοῦ, ἀλλὰ καὶ τοὺς τῆς ψυχῆς. Κὶ ἐπέστρεψε, λέει ἐπίσης γιὰ τὸν τυφλὸ, «…βλέπων τὸ φῶς σου, Χριστέ μου».

Εἴμαστε τυφλοὶ ὅπως αὐτοὶ οἱ ἰουδαῖοι ποὺ ρωτοῦσαν τὸν Κύριο ποιὸς ἁμάρτησε, ὁ ἴδιος ὁ τυφλὸς, ἤ ἔπταιξαν οἱ γονεῖς του, καὶ γεννήθηκε τυφλός.

Αὐτὸ τὸ γεγονὸς, ἡ ὕπαρξη τοῦ τυφλοῦ ἀνάμεσά τους, ἀποτέλεσε κριτήριο συμπεριφορᾶς καὶ ἀπόδειξη τῆς πνευματικῆς τους καταστάσεως. Σὲ αὐτὸ τὸ στοιχεῖο θὰ ἐπιμείνουμε καὶ δὲν θὰ ἐπεκταθοῦμε σὲ ἄλλα, βαθύτερα ἤ πιὸ ἐκλεπτισμένα νοήματα καὶ συμπεράσματα, διότι πρῶτα μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐξαγωγὴ συμπερασμάτων καὶ διδαγμάτων χρησίμων στὴν καθημερινή μας ζωὴ ποὺ πρέπει πρώτα νὰ φροντίζουμε νὰ ἐπιμελούμαστε γιὰ νὰ προκώπτουμε πνευματικὰ βάζοντας σὰν θεμέλιο τὰ μικρὰ καὶ καθημερινά μας.

Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας, ἀλλὰ καὶ οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, λένε ὅτι ὁ νόῦς εἶναι τὸ κέντρο καὶ τὸ μάτι τῆς ψυχῆς. «Νοῦς ὁρᾷ καὶ νοῦς ἀκούει». Μᾶς συμβαίνει πολλὲς φορὲς νὰ γίνωνται πράγματα καὶ νὰ λέγωνται μπροστά μας, ποὺ ὅμως δὲν ἀντιλαμβανόμαστε γιατὶ ὁ νοῦς μας «εἶναι ἀλλοῦ». Τὸ ἴδιο τυφλοὶ εἴμαστε ὅταν δὲν μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὶς βαθύτερες αἰτίες τῶν πραγμάτων καὶ μένουμε στὴν ἐπιφάνεια, μὲ ἀποτέλεσμα πολλὲς φορὲς νὰ συμπεριφερώμαστε καὶ ἀνόητα, θὰ ἔλεγε κανείς, καὶ ἀνάρμοστα σὲ μᾶς, ποὺ σὰν χριστιανοὶ ποὺ εἴμαστε θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε πιὸ ὥριμα καὶ πιὸ ἀνθρώπινα ἀκόμα.

Καὶ τὸ θέμα εἶναι φυσικὰ ἡ ὕπαρξι ἀνάμεσά μας ἀνθρώπων ποὺ εἴτε ἔχουν κάποιο μόνιμο πρόβλημα καταστάσεως στὴν ὑγεία τους, ὅπως μιὰ ἀναπηρία, ἤ καὶ στὴν οἰκονομική τους κατάσταση. Πραγματικὰ ἐδὼ συμβαίνει νὰ μὴν ἀντιλαμβανώμστε τὰ πράγματα καὶ νὰ μήν τὰ τοποθετοῦμε στὴ σωστή, πνευματική τους βάσι. Εἰρωνευόμαστε τὸν ἀνάπηρο, τὸν διανοητικὰ καθυστερημένο, τὸν φτωχό. Ἐμπαίζουμε πολλὲς φορὲς τὸν ἐνδεὴ ἀδελφό μας, δὲν λογαριάζουμε καθόλου, οὔτε κἄν ὡς ἄνθρωπο ἐκεῖνον ποὺ συμβαίνει νὰ μὴν ἔχει χρήματα. Λέμε πολλὲς φορὲς μὲ ἔπαρσι σὲ κάποιον «ποιὸς εἶσαι;» ἐννοῶντας ὅμως στὴν πραγματικότητα «τὶ ἔχεις», ἤ «πόσα χρήματα ἔχεις». Στὴ συνείδησί μας δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἐκφράζῃ ἄποψι κάποιος ποὺ δὲν ἔχει σεβαστὴ περιουσιακὴ κατάστασι. Μάλιστα συνηθίζουμε νὰ ὑποκλινώμαστε μπροστὰ καὶ στὶς ἀνοησίες ὅσων θεωροῦμε πλουσίους καὶ νὰ εἰρωνευώμαστε τὶς ἀπόψεις τῶν φτωχῶν, ὅσο σοφὲς κι ἄν εἶναι.

Τὸ πλέον ὅμως ἀπάνθρωπο, ὅπως θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὸ χαρακτηρίσῃ, εἶναι ὅταν ἐμπαίζουμε τοὺς ἀνήμπορους ἀδελφούς μας.

Ἡ πνευματική μας τύφλωση βρίσκεται λοιπὸν περισσότερο ἐδὼ. Ἀδυνατοῦμε νὰ δούμε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας ὅτι ἡ ὕπαρξι ἀνάμεσά μας ἀνθρώπων ποὺ μᾶς ἔχουν ἀνάγκη εἶναι στὴν πραγματικότητα εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεό, γιατὶ μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ δείξουμε τὴν ἀνθρωπιά μας, νὰ δείξουμε τὴν εὐεργετική μας διάθεση, νὰ κάνουμε πρᾶξι ἕνα κάτι λίγο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς ἀντίθετα, μὲ τὴ συμπεριφορά μας μετατρέπουμε τὴν εὐλογία σὲ κατάρα.

Δὲν χρειάζεται νὰ ποῦμε περισσότερα. Δὲν μᾶς ὠφελοῦν τὰ ὑψηλὰ θεολογικὰ νοήματα ὅταν παραβλέπουμε τὰ μικρὰ καὶ καθημερινά. Ὁ τυφλός πίστεψε στὸν Χριστό και ὁμολόγησε τὴν Θεότητά του. Ἄφησε ἀνοικτή τὴν ὕπαρξί του γιὰ νὰ δεχθῇ τὶς εὐεργετικές του ἐνέργειες καὶ νὰ βρῇ τὸ φῶς του. Ἡ σωματική τυφλότητα ἀφήνει κάποιους συνανθρώπους μας νὰ ἔχουν τὴ δική τους δοκιμασία στὴ ζωή.
Τὰ συμπτώματα ὅμως τῆς ψυχικῆς τύφλωσης εἶναι πολύ πιὸ φοβερά γιατί δὲν ἀφήνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ δεχθῇ στὴ ζωή του τὴν χαρά τῆς ἀληθινῆς ζωῆς καὶ τὸν ἀφήνουν νὰ ἀσφυκτιᾷ στὶς ἀναθυμιάσεις τοῦ θανάτου.
Εἶναι χαρακτηριστικό αὐτό ποὺ ἔλεγε στοὺς ψαλμούς του ὁ Δαυΐδ: «Κύριε, φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον».

Ἄς προσευχώμαστε μὲ θέρμη στὸν Κύριό μας, νὰ ἀνοίξῃ καὶ τὰ δικά μας ψυχικὰ μάτια, ὥστε νὰ βλέπουμε ἕνα ἐπίπεδο πιὸ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῶν πραγμάτων καὶ νὰ προκώβουμε πνευματικὰ ἀξιοποιῶντας κάθε εὐκαιρία ποὺ μᾶς δίνει μὲ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς. Ἀμὴν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s