“Πεντηκοστιανοί” ή πώς να βρεθούμε στο Υπερώο, χωρίς τον Χριστό


“Πεντηκοστιανοί”
ή πώς να βρεθούμε στο Υπερώο, χωρίς τον Χριστό
του Παναγιώτη Μελικίδη, Θεολόγου

Μία θρησκευτική ομάδα εξυψώνει την σημασία της Πεντηκοστής σε σχέση με τις άλλες Δεσποτικές Εορτές, μειώνοντας έτσι την σημασία του προσώπου του Χριστού και της θείας Οικονομίας.
Πρόκειται, λοιπόν, γι άρθρο με θέμα την αίρεση των Πεντηκοστιανών.
Η λέξη αίρεση και αιρετικός, δυστυχώς, έχει “ωραιοποιηθή” από μέρος της διανόησης, κυρίως λόγω της συμπεριφοράς των εκφραστών της Δυτικής Χριστιανοσύνης, κατά τον Μεσαίωνα.
Η λέξη χρησιμοποιείται στην Εκκλησία μας πάντα με την έννοια της έκπτωσης από την αλήθεια, της αποσπασματικότητας, της σχετικοποίησης της αποκαλυπτικής διδασκαλίας, της ιδιοποίησης της σωτηρίας.
Στην συγκεκριμένη αιρετική ομάδα δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στην διδασκαλία για την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, στην πραγματικότητα πρόκειται για προσπάθεια να βρεθούμε πανηγυρικά στο Υπερώο και να μας χαρισθή το πλήρωμα των δωρεών του Αγίου Πνεύματος, δίχως τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Έχουμε, δηλαδή, την μονομερή προσπάθεια ανάδειξης της δωδέκατης Δεσποτικής εορτής, αυτή της Πεντηκοστής, η οποία είναι το τέλος και η επιστέγαση της θείας Οικονομίας, δίχως όμως την απαραίτητη εμβάνθυνση και θεολογία των υπολοίπων Δεσποτικών εορτών (δηλαδή εορτών που αναφέρονται στην ζωή του Χριστού), που είναι τα απαραίτητα στάδια για την έλευση της Πεντηκοστής. Άλλωστε οι Χριστιανοί οφείλουμε να διέλθουμε όλες τις ενηλικιώσεις του Χριστού, όλες οι εντολές Του να γίνουν αίμα μας. Ποιός θα ήταν ο σκοπός της εναθρωπήσεως, της ζωής, των Παθών, του Σταυρού, της Αναστάσεως και Αναλήψεως του Χριστού, εάν μπορούσαμε να λάβουμε κατ’ ευθείαν το Άγιον Πνεύμα με την Πεντηκοστή;
Η σειρά των άρθρων που ακολουθούν προέρχεται από τον θεολόγο Παναγιώτη Μελικίδη.

* * *
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Όταν κάνουμε λόγο για την αίρεση των Πεντηκοστιανών, δεν πρέπει να εννοήσουμε ότι πρόκειται για μια χριστιανική ομάδα συγκροτημένη, η οποία θεμελιώνει την υπάρξή της πάνω σε συγκεκριμένα δόγματα ή “θεολογικές”θέσεις, όπως συμβαίνει επί παραδείγματι με τους Μονοφυσίτες ή τους Παπικούς. Αρχικά, λοιπόν, με τον όρο “Πεντηκοστιανοί” εννοούμε έναν μεγάλο αριθμό αφυπνιστικών και ενθουσιαστικών ομάδων, που σχηματίστηκαν τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα στις Η.Π.Α.
Η προέλευση της αιρέσεως, συγκεκριμένα, μπορεί να εντοπιστή στην λεγόμενη “Κίνηση της Αγιότητος” που αναπτύχθηκε στα πλαίσια της προτεσταντικής παραφυάδος των “Μεθοδιστών” και τόνισε ιδιαιτέρως την διδασκαλία του John Wesley (1703- 1791) που μιλούσε για το βίωμα της λεγομένης “δευτέρας ευλογίας” που αποτελεί το κέντρο της διδασκαλίας των Πεντηκοστιανών. Πρόκειται για μια εμπειρία εκστατικού τύπου, η οποία συνδέεται με την Πεντηκοστή, συμβολίζει την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος και μεταδίδει το χάρισμα της γλωσσολαλιάς και της θαυματουργικής θεραπείας. Ας δούμε, όμως, στο σημείο αυτό, ποίο συγκεκριμένο γεγονός οδήγησε στην δημιουργία της αίρεσης.
Την 1 Ιανουαρίου 1905, στο Τοπέκα του Κάνσας, μια μαθήτρια βιβλικού κολλεγίου που είχε οργανώσει ο Charles Fox Parham (1873- 1929) άρχισε να μιλάει μια ακατάληπτη γλώσσα. Ο Perham διέδωσε το συμβάν και το περιστατικό επαναλήφθηκε στην συνάθροιση του μεθοδιστή William Seymour στο Λός Άντζελες, οπότε ο Seymour οργάνωσε αφυπνιστικό κέντρο στην οδό Αζούσα το οποίο λειτούργησε για μια οκταετία και συγκέντρωνε πολυφυλετικό και ενθουσιαστικό κοινό.
Παρόμοια περιστατικά “καθόδου του Αγίου Πνεύματος” έλαβαν χώρα την ίδια περίοδο στο Τένεση και στην Βόρεια Καρολίνα, οπότε το κίνημα απλώθηκε σε όλη σχεδόν την Αμερική. Οι ακραίες φονταμετανταλιστικές πεντηκοστιανές ομάδες υποστήριζαν την επιστροφή στους αποστολικούς χρόνους και έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στην γλωσσολαλιά, τον οραματισμό, την προφητική ικανότητα και την θαυματουργική θεραπεία.
Όπως είπαμε προηγουμένως, οι Πεντηκοστιανοί δεν ενδιαφέρθηκαν για την δημιουργία συμπαγούς δογματικού πυρήνα, αλλά, ιδίως στην εσχατολογία τους, μπορούμε να προσδιορίσουμε χιλιαστικές απόψεις. Ανάμεσα στις ομάδες που επιβιώνουν μέχρι τις ημέρες μας μπορούμε να διακρίνουμε την “Διεθνή Ενωμένη Πεντηκοστιανή Εκκλησία”, την “Συντροφιά του Ελίμ”, την “Πεντηκοστιανή Βαπτιστική Εκκλησία της Ελεύθερης Βούλησης” κ.ά.
Στην χώρα μας οι πεντηκοστιανοί εμφανίσθηκαν το 1918 με την Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής, η οποία απέκτησε παραρτήματα στην Θεσσαλονίκη, την Πιερία, τα Χανιά, την Θήβα, την Τρίπολη, την Δράμα και την Κόρινθο. Ακολούθησε η Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής, η οποία ιδρύθηκε το 1938 και εξαπλώθηκε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Νάξο όπως επίσης και η Αγία Δωδεκαποστολική Εκκλησία.
Στο άρθρο αυτό δεν μπορούμε να αποφύγουμε μερικά από τα εύλογα ιστορικά ερωτήματα που προκύπτουν:
Οι Πεντηκοστιανοί ισχυρίζονται ότι έχουν ως κύριο σκοπό τους την αναβίωση του τρόπου ζωής των αποστολικών χρόνων εστιάζοντας στο χάρισμα της γλωσσολαλιάς που δόθηκε από το Άγιο Πνεύμα στους Αποστόλους. Αν δούμε στην ιστορική βάση τους τα πράγματα παρατηρούμε ότι οι ίδιοι οι Απόστολοι καλούσαν τον κόσμο στους κόλπους της Εκκλησίας, όχι για να αποκτήσουν κάποιο χάρισμα, αλλά για να επιτύχουν το “καθ’ ομοίωσιν” ζώντας εν μετανοία στους κόλπους της. Στις Πράξεις των Αποστόλων βλέπουμε ότι το κεντρικός άξονας του κηρύγματος τους ήταν η ανάσταση του Χριστού της οποίας υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες, ώστε ο κόσμος να πιστέψη ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός-Μεσσίας, να οικειωθή το λυτρωτικό του έργο και να γίνη μέτοχος της Βασιλείας Του. Παράδειγμα ο Απόστολος Πέτρος, ο οποίος υπέδειξε στο κήρυγμά του: “μετανοήσατε και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών υμών και λήψεσθε την δωρεάν του αγίου Πνεύματος” (Πράξ. 2,38). Βλέπουμε λοιπόν ότι προηγείται το βάπτισμα, η ζωή της μετανοίας, η άφεση των αμαρτιών και έπονται τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος.
Ακόμη, εστιάζουν την διδασκαλία τους στο χάρισμα της γλωσσολαλιάς που δόθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής. Έτσι παρατηρείται κάποιο “κενό” στην διδασκαλία τους, για το διάστημα από τον Ευαγγελισμό μέχρι την Πεντηκοστή. Ο Κύριος το διάστημα αυτό δεν δίδαξε με τους λόγους και τις πράξεις του; Δεν υπέστη μαρτύριο και σταυρικό θάνατο; Δεν αναστήθηκε και δεν αναλήφθηκε; Φαίνεται, λοιπόν, να παραθεωρούν βασικούς σταθμούς της ζωής του Θεανθρώπου και κάνουν ένα ιστορικό άλμα αναφερόμενοι στην Πεντηκοστή.
Ένα δεύτερο ιστορικό “κενό” “άλμα” που παρατηρείται είναι το εξής: Οι Πεντηκοστιανοί είναι μια χριστιανική ομάδα που εμφανίστηκε στα τέλη 19ου με αρχές του 20ου αι. Όλο αυτό το διάστημα οι άνθρωποι αγνοούσαν την αλήθεια σε σχέση με τον Χριστό και το έργο Του; Η επαγγελία της σωτηρίας πραγματοποιείται 19 αιώνες μετά την έλευση του Μεσσία στη γή;
Η ιστορική πραγματικότητα αποτελεί κριτήριο γνησιότητας. Έτσι με βάση τα ιστορικά δεδομένα παρατηρούμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία παρουσιάζει μια αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια που φθάνει δια των χειροτονιών και της παραδόσεως στους Αποστόλους και τον Χριστό. Ας δούμε, όμως, τις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις του F. Schaeffer στο βιβλίο του “Χορεύοντας μόνος”.
“Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ως Εκκλησία εννοούμε το Σώμα, με το οποίο ο Ιησούς είναι παρών στον κόσμο σήμερα. Αυτή, πιστεύουμε, θεμελιώθηκε από τον Χριστό δια των Αποστόλων και παρέμεινε ένας, ιστορικός σύνδεσμος με τους Αποστόλους μέσω της χειροτονίας των κληρικών. Το γεγονός ότι ο επίσκοπος, ο οποίος χειροτονεί σήμερα έναν Ορθόδοξο ιερέα, μπορεί να ανιχνεύση τη χειροτονία του ιστορικά μέχρι τους Αποστόλους. Τα κατ’ εξοχήν διακριτικά γνωρίσματα της ιστορικής Εκκλησίας είναι το αναλλοίωτό της, η αδιάκοπη συνέχειά της, η πιστότητά της σε κάθε εποχή και η κατά κανονική της τάξη αποστολική της διαδοχή”.
Η αίρεση των Πεντηκοστιανών μπορούμε να πούμε ότι ανταποκρίνεται στον ηδονοθηρικό τρόπο ζωής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο κόσμο, ο οποίος έχει ως κύρια “φιλοσοφία” την άμεση επίτευξη οποιουδήποτε στόχου προς ικανοποίηση του ανθρώπου με την μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Έτσι διαπιστώνουμε το γεγονός ότι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι μπορεί να έζησαν σε Ορθόδοξο περιβάλλον, γοητεύονται από την πλάνη, επειδή ακριβώς η τελευταία τους προσφέρει “πνευματικές εμπειρίες”, δίχως να απαιτή ιδιαίτερη προσπάθεια, ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις του “κοσμοκράτορος του αιώνος τούτου”.
Είναι χαρακτηριστικοί οι λόγοι του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Οι Ευρωπαίοι θέλουν να κατακτήσουν τα χαρίσματα που απόκτησαν οι μοναχοί στο Άγιον Όρος μετά από δεκαετίες κλαυθμού με μια συζήτηση “θεολογικού” περιεχομένου. Μια τάση, δηλαδή, που χαρακτηρίζει και βαπτισμένους ορθοδόξους που όμως δεν εφαρμόζουν τις εντολές του Χριστού, αλλά έχει παγιωθή η τάση αυτή στην διδασκαλία των Πεντηκοστιανών.

Το χάρισμα της γλωσσολαλιάς

Κύριο χαρακτηριστικό της αίρεσης είναι ότι οι οπαδοί της που συγκεντρώνονται σε ευκτηρίους οίκους, αποκτούν το χάρισμα της “γλωσσολαλιάς”. Δηλαδή οι κραυγές και τα ακατανόητα λόγια που λένε θεωρούνται εκδήλωση του χαρίσματος.
Σύμφωνα με την διήγηση των Πράξεων των Αποστόλων, αμέσως μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος οι Απόστολοι είχαν την δυνατότητα να ομιλούν ξένες γλώσσες και να ακούη ο καθένας το ευαγγελικό μήνυμα στην δική του διάλεκτο. Επομένως το χάρισμα της γλωσσολαλιάς δόθηκε για να επιτελεσθή η διακονία του λόγου, να αναγνωρίση ο κόσμος, μέσω του κηρύγματος, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τον αναμενόμενο Μεσσία και να εισέλθη δια του βαπτίσματος στους σωτηριώδεις κόλπους της Εκκλησίας. Αυτή είναι η μία όψη του χαρίσματος. Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, στο βιβλίο του “Παρακλητικά”, τονίζει και μια επιπλέον παράμετρο στηριζόμενος τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στην πατερική σκέψη, όπως εκφράσθηκε και από τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη: “Είναι το χάρισμα της καρδιακής προσευχής που αποκτούν εκείνοι που δέχονται το Πανάγιο Πνεύμα και ανακαλύπτουν την καρδιά, μέσα από την οποία προσεύχονται συνεχώς”.
Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα τί σχέση μπορεί να έχη το χάρισμα της γλωσσολαλιάς με τα ακατανόητα λόγια και τις άναρθρες κραυγές των Πεντηκοστιανών. Οι Πεντηκοστιανοί υποστηρίζουν ότι δέχονται την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Ωστόσο, ήδη από την Αγία Γραφή καταγράφεται η διάκριση των χαρισμάτων και των εμπειριών. Στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποιεί: “αυτός γαρ ο σατάν μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός” (Β΄ Κορ. ια, 14). Επομένως η οποιαδήποτε πνευματική εμπειρία δεν είναι δεδομένο ότι προέρχεται “εκ Θεού”, αλλά υπάρχει περίπτωση η προέλευσή της να είναι σατανική. Μέσω αυτών των “εμπειριών” ο διάβολος προσπαθεί να παραπλανήση τους ανθρώπους και να επιφέρη τον θάνατο της ψυχής ή ακόμη και αυτού του σώματος, γιατί είναι ανθρωποκτόνος. Όταν κάποιος δεχθή την δαιμονική εμπειρία ως “θεϊκή” και βάλη έστω και έναν υπερήφανο λογισμό ότι είναι “άγιος” ή “έμπλεως της δυνάμεως του Πνεύματος”, ήδη η ψυχή απομακρύνεται από τον Θεό και νεκρώνεται. Το πρόσφορο έδαφος για να τελεσφορήση η πλάνη, είναι ο εγωϊσμός και η υπερηφάνεια που εκδηλώνεται πολλές φορές ως ανυπομονησία για απόκτηση “πνευματικών” εμπειριών.
Στην παράδοση της Ορθοδοξίας υπάρχει πλούσια αναφορά στην άκτιστη δόξα, το άκτιστο φως, την ενέργεια και χάρη του Τριαδικού Θεού, στο πυρ της Πεντηκοστής. Συγχρόνως όμως γίνεται λόγος για τα Πάθη, τον Σταυρό και την Ταφή του Χριστού. Μέσα στην παράδοση αυτή, άγιοι ασκητές στην πνευματική τους πορεία αντιμετώπισαν διάφορα “πνευματικά” περιστατικά, αλλά, όταν επρόκειτο για σατανική πλεκτάνη, διαλυόταν, γιατί οι πορευόμενοι στην αγιότητα καλλιεργούν την ταπείνωση και όχι την φιλαυτία. Ο Γέρων Ισαάκ, ο και βιογράφος της αγιοτάτης πολιτείας του Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, αναφέρει ένα τέτοιο περιστατικό. Όταν ο διάβολος πήρε την μορφή του Χριστού και παρουσιάστηκε στον Γέροντα, ο Γέροντας έβαλε τον εξής ταπεινό λογισμό: “Και ποιός είμαι εγώ ο ανάξιος να δώ τον Χριστό;” κι έτσι το “σινεμά” που πήγε να του παίξη ο διάβολος για να τον παραπλανήση, διαλύθηκε. Στην περίπτωση αυτή ο διάβολος είχε αντίπαλο έναν Ορθόδοξο ασκητή που ζούσε και ασκούνταν νομίμως στους κόλπους της μητέρας Εκκλησίας, οπότε είχε τα “όπλα” να αντιμετωπίση τέτοιους κινδύνους. Όσοι όμως εγκαταλείπουν την Ορθόδοξη Εκκλησία και το βάπτισμα που δέχτηκαν, για να ασπαστούν μια νεοφανή αίρεση που έχει διαιρεθή σε πολλά και ποικίλα παρακλάδια, τί πιθανότητες έχουν να αντιμετωπίσουν το και σε άγγελο φωτός μετασχηματιζόμενο πνεύμα της πλάνης; Κύριος οίδε.
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, από την ανάλυσή μας σχετικά με τη γλωσσολαλιά ότι τα χαρίσματα που δίνει το Άγιον Πνεύμα δεν δίνονται για να δίνονται, ικανοποιώντας τον εγωισμό και την φιλαυτία. Έχουν πάντα κάποιον σκοπό που αποβλέπει στην οικοδομή του Σώματος της Εκκλησίας και δίδονται με προϋποθέσεις. Οι φορείς των χαρισμάτων δεν κάνουν επίδειξη δυνάμεως, αλλά διακονούν τους αδελφούς γι’ αυτό τα διάφορα χαρίσματα είναι πραγματικός σταυρός και όχι κοσμικό προνόμιο ή μέσο άσκησης εξουσίας. Στην προς Εφεσίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου μας δίδεται η θεολογία των χαρισμάτων: “αυτός έδωκε… προς τον καταρτισμόν των αγίων, εις έργον διακονίας εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού”.
Ο Γέροντας Παΐσιος, έχοντας εμπειρία της Πεντηκοστής και έχοντας αποκτήσει το προορατικό χάρισμα, ήταν ταπεινός, δεν εκδηλωνόταν ως χαρισματούχος και χρησιμοποιούσε τα χαρίσματά του προκειμένου να ωφελήση τους ανθρώπους, προς δόξαν Θεού και όχι για επίδειξη. Με απλότητα, δίχως “τυμπανοκρουσίες”. Αναφέρουμε το εξής περιστατικό, όπως το παραθέτει ο βιογράφος του Γέρων Ισαάκ, στο οποίο φαίνεται και η απλότητα του Γέροντος Παϊσίου, αλλά και η γνώμη του για τις θρησκευτικές οργανώσεις που υπόσχονται πολλά στους οπαδούς τους:
“Ο κ. Θ., κάτοικος Χ., τελευταία παρακολουθούσε τις διαλέξεις κάποιας οργανώσεως από αυτές που σαν δηλητηριώδη μανιτάρια ξεφυτρώνουν κάθε τόσο στην χώρα μας με φιλοσοφικοεπιστημονική δήθεν κάλυψη, αλλά υπόπτου περιεχομένου και στόχων. Όσα άκουγε ή διάβαζε, είχαν σαν αποτέλεσμα να τον κάνουν να μην αισθάνεται καλά, κάπως σαν ζαλισμένος, θολωμένος, μπερδεμένος. Προβληματιζόταν αν έπρεπε να συνεχίσει, διχαζόταν και στενοχωριόταν. Κάποιος φίλος του που πληροφορήθηκε την δυσκολία του, του συνέστησε να πάει στο Άγιον Όρος να συμβουλευθεί τον γέροντα Παΐσιο. Πείσθηκε και ξεκίνησε για το Άγιον Όρος, έβαλε μάλιστα στην δεξιά εξωτερική τσέπη του μπουφάν του την Αγία Γραφή, ενώ στην αριστερή εσωτερική τσέπη κάποιο βιβλίο και φυλλάδια της οργανώσεως.
Φθάνοντας στην “Παναγούδα”, βρήκε τον Γέροντα περιτριγυρισμένο από πολύ κόσμο. Περίμενε μέχρις ότου έφυγαν οι άλλοι, εκτός από δυο, που ήθελαν να ιδούν ιδιαιτέρως τον Γέροντα. Σκεφτόταν πώς να εκθέση το πρόβλημά του, αλλά ο Γέροντας τον πρόλαβε και ρώτησε:
-Τί κάνει η Χ.; (ανέφερε την πατρίδα του).
-Καλά είναι, πάτερ, είπε γεμάτος απορία, για το πώς ο Γέροντας που τον έβλεπε πρώτη φορά, γνώριζε την πατρίδα του.
-Κοίτα Θ., (νέο ξάφνιασμα γιατί τον προσφώνησε με το όνομά του), αυτό το βιβλίο που έχεις σ’ αυτήν την τσέπη (καί του έδειξε την τσέπη που είχε την Αγία Γραφή) είναι καλό και να το μελετάς, όσο πιο συχνά μπορείς, αλλά αυτά που έχεις εδώ (καί του έδειξε αριστερά στο στήθος) πέταξέ τα το συντομότερο, γιατί… έχει τρελοκομείο η… (πατρίδα) σου; Αν δεν έχει θα πάς αλλού”.

“Προφητείες”

Οι Πεντηκοστιανοί αναπτύσσουν την εσχατολογία σε λανθασμένη βάση, αγνοώντας ακόμη και την Καινή Διαθήκη, διατυπώνοντας μάλιστα και “προφητείες”. Ο Πρωτοπρεσβύτερος και Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, Κυριάκος Τσουρός, μας δίδει τα εξής στοιχεία και σχόλια: “Ολόκληρο το «δόγμα» στάθηκε σε όλες τις Πεντηκοστιανές ομάδες για την δεκαετία του ’90. «Δυο μεγάλα γεγονότα πρόκειται να γίνουν μέσα σ’ αυτή τη δεκαετία» έγραφε η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής, στην εφημερίδα της «Χριστιανισμός» τον Ιανουάριο του 1991, αριθ. 2: «Το πρώτον είναι η αρπαγή της Εκκλησίας, ένα γεγονός υψίστης σημασίας. Το δεύτερον γεγονός, ο ερχομός του Αντιχρίστου θα εκδηλωθεί μετά την αρπαγή της Εκκλησίας και του οποίου η κυριαρχία θα διαρκέσει επτά έτη. Μια επταετία φοβερή που θα γίνουν συγκλονιστικά γεγονότα μεταξύ των οποίων θα είναι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος (Αποκ. θ’, 17). Στη συνέχεια θα γίνει το χάραγμα με το 666. Εάν δεν θέλουμε να υποστούμε τις συνέπειες της επταετίας του Αντιχρίστου, πρέπει να προετοιμαστούμε να λάβουμε μέρος στην αρπαγή της Εκκλησίας»”. Προφήτευσαν λοιπόν τρομακτικά γεγονότα που θα συνέβαιναν την δεκαετία του ’90. Εκ πείρας, λοιπόν, διαπιστώνουμε εν έτει 2005, ότι ούτε “ηρπάγη” καμιά εκκλησία, ούτε ο Αντίχριστος ήρθε, ούτε βέβαια ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έγινε.
Να δεχθούμε ότι οι επικεφαλής της αιρέσεως είναι τόσο αφελείς ώστε αγνόησαν τους λόγους του Κυρίου, “περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος”; (Ματθ. 24,36). Ή συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως πρόκειται για εκφοβισμό της αίρεσης ώστε να εγκλωβίση ανθρώπους καλής προαιρέσεως αλλά ανυποψίαστους στους κόλπους της;
Βεβαίως η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται ότι πριν από τη Δευτέρα Παρουσία θα δράση ο Αντίχριστος, με τη διαφορά ότι δεν δημιουργεί πανικό στις ψυχές των ανθρώπων ούτε φοβίες, αλλά τους προετοιμάζει με τα μυστήρια και τον ασκητικό τρόπο ζωής να γίνουν δεκτικοί της χάριτος του Θεού ώστε να μην τους επηρεάζη ούτε να τους προκαλή ταραχή οποιοδήποτε γεγονός και αν συμβή εφόσον είναι έτοιμοι και ενισχυμένοι από την χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού. Επιπλέον μένοντας πιστοί στο αλάνθαστο στόμα του Κυρίου μας που δεν θέτει ημερομηνίες, ούτε χρονολογικές περιόδους για το πότε θα συμβούν τα εσχατολογικά γεγονότα.
Παναγιώτης Μελικίδης, Θεολόγος

 
Πηγὴ: http://agiasma.info/downloads/Epi_thn_phghn_tou_Agiasmatos_006.PDF

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s